خلاصه‌اش می‌شه این:

"So what"

هیچ چیز بدتر از این نیست که یه نفر با هزار امید و آرزو بیاد در خونه‌ات رو بزنه و ناگهان چنان حیرت‌زده و ناامید بشه که اشک‌ریزان از خانه‌ات روی برگردونه. ذره‌ای انصاف چیز خوبیه. یادم می‌یاد قبلاًها می‌گفتم مهمترین و جذاب‌ترین صفت خدا برای من "کریم" بودنشه و فکر می‌کردم "با کریمان کارها دشوار نیست". دیگه نمی‌دونم چیه.

Il  a  deux  femmes
L'une  dort  dans  son  lit
L'autre  dort  dans  celui  de  son  rêve

Il  a  deux  femmes  qui  l'aiment
L'une  vieillit  auprès  de  lui
L'autre  lui  offre  sa  jeunesse
Et  s'éclipse

Il  a  deux  femmes
Une  au  cœur  de  sa  maison
Une  autre  dans  la  maison  de  son  cœur

شعر از مرام المصری

آن نغمه سرا از تو چرا جدا شد

گلچهره

مپرس

پروانه تو

بی تو

کجا رها شد

مپرس، مپرس

مرنجان دلت را خدا را

رها کن غمت را

رها کن

مخور غم

مخور غم نگارا

--

اینجا

یکی جایی می‌گفت "تمام این مدت او به حال من اعتماد نداشت، من به گذشته‌ او." طرفه اینجاست که عدم اعتمادش به حال من از گذشته او نشأت گرفته بود و بی‌اعتمادی من به گذشته‌اش از حال او!

برای من نشستن به پای حرف بزرگان هر هنری لذت خاص خودش رو داره، و شنیدن صدای گرم استاد ذوقی وصف‌ناپذیر.

"اگه دو نفر به قیمت دوستی مجبور بشن تا آخر عمر به هم دروغ بگن، بهتره تنهایی بشینن و به چیزهایی فکر کنن که دوست دارن."

پ.ن.

حس الانم چِندِشِ!