پسرک با دقت نگاه می کرد، زیر، بالا، پایین...
همه جا رو با چشمهای کوچولوش دقیق نگاه کرد اما نتونست بفهمه چطور میشه از این شیر استفاده کرد. مطمئن بود که یه راهی پیدا می کنه. از بین پاهاش نگاهی به زیر انداخت و باز تلاش کرد.
چهار یا پنج سالش بود و فکر می کرد بزرگ شده. دیگه می خواست همه کارهاشو تنهایی انجام بده و انجام هم می داد. اما این بار نگران بود و هر کاری که می تونست می کرد تا بتونه از شیر استفاده کنه، اما نمی شد. اصلا خیلی فرق داشت با شیرهایی که قبلا دیده بود. توی خونه خودشون شیر ها رنگ زرد تیره ای داشتند، هنوز نمی دونست که بهش می گن برنجی رنگ. یه پیچ بالاشون بود که به هر زوری شده، حتی اگه لازم شده دو دستی اونو می چرخوند تا باز بشه. اصلا اینجا یه جور دیگه بود. توی دستشویی خودشون زیر شیر همیشه حداقل یه آفتابه قرمز بود. بعضی وقت ها دوتا بود. که یکیشون سر لوله شو بریده بودن و آب زود تمام می شد. برای همین هیچوقت از اون استفاده نمی کرد. اما اینجا همه چیز فرق داشت. کف و دیوارها همه سفید بودن. خونه خودشون اینجوری نبود. از همه بد تر این شیر لعنتی بود که اصلا معلوم نبود شیره یا نه. به جای یه قپه دو تا قپه داشت، تازه رنگش هم زرد تیره نبود و برق می زد. هه! از همه با مزه تر اینکه روی یکیشون یه چیزی به رنگ آبی بود و روی اون یکی یه دونه قرمزش. پسرک اصلا نمی فهمید که اینا چرا اینجورین.
توی همین فکر ها بود که یه نفر تند تند در رو زد. در قفل نبود، آخه پسرک بلد نبود این در رو قفل کنه. تازه، آخرین باری که توی خونه خودشون در رو قفل کرده بود، با هزار زور و بلا تونسته بود در رو باز کنه و مامانش هم کلی پشت در مونده بود و از دستش عصبانی شده بود. برای همین دیگه در رو نمی بست.
"دستشویی کیه؟"
"اوهوم! اوهوم!" اینو از باباش یاد گرفته بود.
نگاهی از بین پاهاش به زیر انداخت. وای حالا چکار کنم.