دور از نوازش های دست مهربانت                     دستان من در انزوای خویش تنهاست
بگذار دستم راز دستت را بداند                   بی هیچ پروایی که دست عشق با ماست*

عرصه عشق ورزی نه جولانگه عاقبت اندیشان است که عاقبتی را اگر بپاید عقل است پاینده و نه جولانگه ترسویان است که اگر ترسی به دل راه دهد عشق را از دل برون کند.

زیبایی عشق ورزی به این است که عاقبتی را متضمن نیست و چون دریایی است بیکران:

عشق دردانه است و من غواص و دریا میکده     سر فرو بردم در آنجا تا کجا سر بر کنم

پ.ن:

کاش عاقبت اندیش و ترسو نباشد

*حسین منزوی

 

خبر کوتاه بود:

                   "عروس صلح کشته شد"

   مدت هاست که در محله ما صلح معنی ندارد

    عروس معنی ندارد

   کشته شدن اما ...

 

پ.ن:

عروس صلح کشته شد

 

  ببینم، تو نماز می خونی؟ نظرت در مورد حجاب چیه؟

  ...

  پس تنبلی می کنی...

  .

  .

  .

  چه سالها که این سوال ها بودند

  و هستند

  و خواهند بود

 

بعضی وقت ها از اینکه با کسی حرف میزنم که ممکنه انتخاب من برای ادامه زندگی باشه و اون فکر میکنه که باید مثل وقتی که می خواد به کسی شماره بده (یا بگیره) تا مثلا با هم خشکه لاس (یا شاید هم تر!) بزنن حرف بزنه، احساس هرزگی می کنم. این جور موقع ها خیلی سریع تصمیم می گیرم.

میون این غریبه ها بودن تو غنیمته
صدای تو
نگاه تو
نوشته های ناز تو
خیال تو
خنده دلربای تو
.
.
.