دلش تنگ بود، شاید برای یه دوست. شاید هم برای من. آخرین حرف‌هامون برمی‌گشت به خیلی وقت پیش و به چند تا مقاله که از اونجا نمی‌تونست دانلود کنه و ازم خواست براش بفرستم.

داشتم عکس رفقای قدیمی رو توی اورکات نگاه می‌کردم، هر کدومشون الان یه گوشه‌ای از این دنیا مشغول درس خوندن‌ هستند. یاد روزهای دانشگاه توی ایران افتادم، انگار خیلی سال از اون روزها گذشته، خیلی بیشتر از 4-5 سال. به خودم اومدم دیدم که چند سال دیگه هم عکس‌های اینجا رو نگاه خواهم کرد و لبخندی ...

فکر می‌کنم اینجا داره خیلی زود می‌گذره.

ماجرای دانشگاه زنجان را که دیدم و خواندم یاد موارد مشابه‌ای افتادم که خودم از نزدیک با آنها در ارتباط بودم. یاد استاد زبان تخصصی برق و کامپیوتر دانشگاه علم و صنعت که چنین پیشنهادی را سالیان سال به دانشجویان دختر می‌داد و همچنان ادامه می‌دهد. به یاد استاد دانشکده ریاضی دانشگاه تربیت مدرس افتادم و شکارهای همیشگی‌اش یا استاد دانشگاه بهشتی و بازگشت استاد مربوطه یه کرسی تدریس بعد از دو سال. یاد اتفاقاتی که دوستانم که هر کدام در گوشه‌ای از این مملکت در حال تدریس در دانشگاه‌ها بودند و هستند و برایم تعریف کرده‌اند. چه کارهایی که برخی از استادان برای رسیدن به تن دختری انجام نمی‌دهند و چه کارهایی که بعضی دختران برای گرفتن نمره‌ای انجام نمی‌دهند.

اما در این مورد دلم بیشتر از آنکه برای خانواده استاد ادبیات دانشگاه زنجان بسوزد که دیگر نمی‌توانند در زنجان سر خود را بلند کنند، برای خانواده دانشجویانی می‌سوزد که دخترانشان تحت فشارهای چنین انسان! هایی مجبور به تن دادن به خواسته‌های آنان می‌شوند. این یکی آنقدر زیرک بوده که بتواند از چنین پیشنهاد بیشرمانه‌ای ابزاری برای فرار از اخراج احتمالی به خاطر سه ترم مشروطی برای خودش دست و پا کند و آبروی استاد! مذکور را به لجن بکشد؛ اما بسیارند دخترکانی که فکر می‌کنند وقتی استادی که سن پدر یا پدربزرگ آنها را دارد و دستی روی شانه‌های آنها می‌کشد از روی حس پدری است و نه از برای آماده کردن او برای پیشنهاد ویلای شمال و بنز سواری!. و وقتی که چنین پیشنهادی به آنها می‌شود آنقدر قوی و زیرک نشده‌اند که بتوانند از دست این انسان! ها فرار کنند و از آن بدتر جایی را ندارند که به آن اعتماد کنند و مشکل‌شان را بازگو کرده، انتظار حمایت داشته باشند.


وقتی راهی نیست و امیدی به جایی نیست تنها راه برای دانشجوها همین خواهد بود، چه درست و چه نادرست.


پ.ن. اول:
پ.ن. دوم:
در رابطه با همین موضوع خواهم نوشت "جوانی‌های به تعویق افتاده!"
 

    سعدی را چنان دوست می‌دارم که گر روزی فراق افتد، می‌دانم که من صبر از او نتوانم. غزلیات عاشقانه سعدی آنقدر زیبا هستند که باید گفت:

من در بيان وصف تو حيران بمانده‌ام            حدی‌ست حُسن را و تو از حد گذشته‌ای

نمی‌دونم چرا، ولی از بچه‌گی همیشه فکر می‌کردم که لیلا حاتمی حتما مادر خیلی خوبی می‌شه. امروز این عکس رو دیدم، نمی‌دونستم مادر شده. خیلی بهش میاد. دستش چقدر قشنگ بچه رو گرفته، بازم نمی‌دونم چرا، ولی معلومه که دست یه مادرٍ .

منبع عکس: پارسینه

    یکی از خوبی‌های خوندن وبلاگ‌هایی مثل اولدفشن اینه که یاد می‌گیری به دور و برت یه جور دیگه نگاه کنی. اینو امروز توی اتوبوس دیدم. تبلیغ قشنگیه برای استفاده از اتوبوس برای مصرف کمتر سوخت و حفظ محیط زیست.

امروز رفته بودم خرید. چند تا لباس گران قیمت خریدم، سه چهار تکه لباس حدود 500 دلار. معمولاً این کار رو نمی‌کنم و لباس‌های معمولی می‌خرم و می‌پوشم. موقع برگشتن، فکر می‌کنم برای اولین بار توی اینجا، یه دختر افغانی دیدم. حدوداً 14-15 ساله بود و با مادرش از سر کار برمی‌گشت. من انتهای اتوبوس بودم و دخترک نزدیک من نشست؛ درست جلوی من. لباس فقیرانه‌ای تنش بود. یه تی‌شرت کرمی رنگ و رو رفته که فکر می‌کنم همون لباس کارش هم بود، یا حداقل لباس تبلیغاتی بود که روش نوشته بود... My favorite burger is. کیف غذای کوچک مکعبی سیاه رنگ خودش رو در فاصله بین من و خودش گذاشت. یه بطری آبلیموی Equality سبز رنگ؛ 33٪ آبلیمو، از همون‌هایی که از Food Basics به ارزونترین قیمت می‌تونی بخری، توی جیب کناری کیفش بود که از اون به عنوان بطری آب استفاده می‌کرد. چشمم به روی شانه‌های دخترک افتاد، وای... این رو دیگه مطمئنم که توی کانادا برای اولین بار می دیدم. شونه چپ همون تی‌شرت کرمی تبلیغاتی رنگ و رفته دوخته شده بود؛ یعنی پاره شده بود و دوباره دوخته شده بود. با دست دوخته شده بود. دوختش ساده بود؛ ساده ٍ ساده. دو تا لبه رو می‌ذاری روی همدیگه و کوک‌های بزرگ ساده می‌زنی. اینو از مادرم یاد گرفتم؛ وقتی که بچه بودم و مادرم لباس‌هام رو اینجوری وصله می‌کرد.

حس خوبی نداشتم ولی دیگه خرید کرده بودم... .

بعد از مدت‌ها وقت کردم فیلم ببینم. از دیدن Gone Baby Gone لذت بردم. این مرد عجب به دلم نشست. مرد؛ قول، عمل، عشق، حق و مصلحت...

We do not need magic to change the world, we carry all the power we need inside ourselves already: we have the power to imagine better.

As is a tale, so is life: not how long it is, but how good it is, is what matters.



J. K. Rowling, Harvard University’s 357th Commencement

پ.ن.
                    سفارشات دوستان جهت اجرا پذیرفته می‌شود!

"حرفاشون دیگه برام بی اهمیت شده خودشون هم"
یادم نمیاد که همچین چیزی نوشته‌بودم یا نه، ولی کاملا یادمه که همچین حسی داشتم و مطمئن بودم که بعد از مدتی شما هم یه خنثی شدن و بی اهمیتی اونا برای شما خواهید رسید. از اونجا که آدم محافظه کاری هستم احتمالا براتون ننوشته‌ام. ولی این واقعیت رو تغییر نمیده، من هم دیگه اینجا منتظر نمی‌شم که مثل خونه خودمون همه پای میز باشند تا بعد شروع کنم به غذا خوردن.
بعد از مدتی بی‌اهمیت می‌شن برات، وقتی می‌بینی که فکر می‌کنن که خیلی از تو سرتر هستند، خیلی چیزها می‌دونن، متمدن‌تر اند، ولی اصول اولیه احترام متقابل رو نمیدونن. بعد از مدتی انگار دیگه توی زندگی تو نیستند، هستند و تو هنوز هم اذیت می‌شی، اما انگار نیستند. نمی‌خوای که باشن. می‌خوای که نباشن.
زندگی رو به جلویی دارید و مطمئنم که در اینجا موفق خواهید شد. اینجا سرزمین موفقیت انسان‌هایی مثل شماست. مشتاقانه منتظر دیدن آرامش و موفقیت در زندگی شما هستم.

پ.ن.

یک بار پدرم به من که نوجوان بودم و عاشق مطالعه گفت:" هدفت از کتاب خواندن این نباشد که تُند تُند تمامش کنی تا ببینی که آخر آن چه می شود چون آخر آن اصلا مهم نیست....مهم مراحلی است که داستان طی می کند و شیوه ی رفتاری و طرز تفکر شخصیتهای کتاب است که هزاران نکته آموزنده دارد و میتواند راهگشای زندگیت شود.... بعد خودت هر جور که می پسندی برای آن داستان پایانی بگذار"!

هرکه او بیدارتر پردردتر                 هر که او آگاه‌تر رخ زردتر

    تصور کنید که یکی رو چند وقت پیش دیدی و ازش خوشت اومده و حس کردی که اون هم از تو خوشش میاد. بعد از یه کنجکاوی مختصر متوجه میشی که اسمش مریم هستش و مثلا مکانیک می خونه. با خودت میگی اینبار که دیدمش میرم باهاش حرف می زنم که ببینم اوضاع چطوریاست. چندبار اونو میبینی و موقعیت حرف زدن پیش نمیاد ولی همچنان هربار که میبینی مطمئن تر میشی که آره، واقعا اون هم علاقمنده. بالاخره امروز بعد از اینکه متوجه میشی کاملا حواسش به توئه و لحظه به لحظه تو رو زیر نظر داره، به خودت جرات میدی و وقتی یه جای خوب گیر آوردی میری می گی:
"سلام، اسم من X، خوبین شما؟"
هول میشه و می گه: "سلام، سلام اسم من هم لیلاست"
چشم های تو چهار تا میشه، ولی به روی خودت نمیاری و ادامه میدی:
"من Y می خونم و ... شما چی میخونی؟"
جواب میده " لیلا" !
"لیلا؟ من پرسیدم که چی میخونید" می گه:
"من! شیمی"!
میگی ای بابا، این که مکانیک می خوند و اسمش مریم بود! خلاصه تو تمام تلاشت رو می کنی که متوجه نشه که متعجب شدی و بعد از اینکه چند تا جمله کوتاه رد و بدل میشه می گی:
"خوش حال شدم، خوب فعلا، بعدا می بینمتون". از جلوی چشش که دور میشی دلت رو میگیری و قه قه میزنی زیر خنده : "ای خاک بر سرت پسر، این که اون نبود! دختره رو اشتباه گرفتی! دلت خوشه از یکی خوشت اومده! واقعا که! همینه دیگه، اگه گنجشک رو هم رنگ کنن بگن بلبله، می گی به به! من از اول از همین بلبله خوشم میومد!"