به عقب نگاه می‌کنم. سال‌هایی که به گمان خودم شروع کرده بودم به شکل دادن به افکارم. آن روزها آنچه برایم جذاب بود یافتن راهی برای آن همه ظلم (فقر را نماد ظلم می‌دانستم) و نابرابری که در اطراف خود می‌دیدم. و آنچه به این راه منتهی بود "چپ اسلامی" بود و نمادش شریعتی. روزگاری بود که کتاب‌‌هایی که می‌خواندم کتاب‌های "شریعتی" بود و "آل احمد". راستش چیز دیگری در کتابخانه‌هایی که می‌رفتم نبود.)آن سال‌ها برای من سال‌های "شریعتی" و "چپ اسلامی" بود. روزگار غلبه تفکر "ابوذر" بر "من". بنا بر شنیده‌ها تلاشم این بود که عدالت اجتماعی را در برابری "چپ اسلامی" بیابم. ایده‌آل به نظر می‌رسید و می‌توانم درک کنم چرا عده زیادی گمان کردند که راه همان است.(نتیجه‌اش شد همین که می‌بینیم.)

اما من از جنس دیگری بودم. اهل "برابری" نبودم،‌ اهل کار بودم و " مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد". برایم تفاوت داشت آنکه کار می‌کرد و آنکه نمی‌کرد و این برمی‌گشت به کودکی‌ام و خانواده‌ام. در خانواده من تفکر حاکم اقتصاد آزاد بود. با وجود اینکه کارگر بودیم اما همیشه "آزاد" بودیم. به یاد ندارم که پدرم روزمزد برای کسی کار کرده باشد، همیشه برای خودش کار می‌کرد و برادرانم نیز و من نیز به محض اینکه توانستم. دوره کار من  (نمی‌دانم چرا، اما از به کار بردن لفظ کارمند برای خودم اکراه دارم) برای دیگران در واقع کارآموزی بود و هیچ گاه نگاهم کارگری نبود و کارمندی. به محض آنکه توانستم "آزاد" کار کردم.
به اقتصاد آزاد اعتقاد دارم و به کار و به سرمایه‌داری. کار در اقتصاد آزاد ثمره‌اش سرمایه‌داری است و ثمره سرمایه‌داری کار است. و در این چرخه است که "مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد".

هم اکنون "ظلم" را "عدم آزادی" می‌بینم و به جلو نگاه می‌کنم: "کار"

Today's fortune: Sell your ideas - they are totally acceptable

بعد از مدت‌ها در حین دیدن یک فیلم اشک از چشمانم جاری شد. اشک شوق بود، اشک اشتیاق، خیال و زیبایی‌های آن. مرا با خود برد ...

   انگیزه از امید مهمتر است. امید در طولانی مدت راهگشاست و انگیزه در کوتاه مدت. هر دو در یک نکته مهم مشترک‌اند و آن فراهم آوردن امکان تداوم تلاش برای رسیدن به مقصود است، یعنی پشتکار. از نظر برخی مهمترین عامل رسیدن به مقصود پشتکار است و از این رو پشتکار از درجه اهمیتی برابر با آن دو برخوردار است. از منظر دیگر اما، حداقل به یکی از آنها وابسته است و چون وابسته است در مرتبه اهمیت کمتری از آنچه بدان وابسته است برخودار است، نتیجه اینکه انگیزه و امید از اهمیت بالاتری نسبت به پشتکار برخوردارند و بین این دو انگیزه از امید مهمتر است، برای من!

" من به خاطر این زنگ نزدم ها، نکنه این جوری فکر کنی؛ من اون ... رو لازم دارم، مطمئنم که دست توئه، خونه‌اس احتمالا، اگه نبرده باشی اونجا. چطوری می‌تونم ازت بگیرمش، زنگ بزنم خونه‌تون؟ خواهرت می‌تونه پیداش کنه؟"
رفتم توی فکر، دمق شدم، یه چیزهای دیگه‌ای هم می‌گفت، من نمی‌شنیدم اما. به این فکر می‌کردم که نیازی نبود که از شوخی‌های قدیمی و خاطرات حرف بزنیم تا من ... رو بهش بدم. یه ایمیل کافی بود. یادم نمی‌آد چیزی خواسته باشه و من بهش نداده باشم، حتی سهام شرکت رو با یه لبخند روش!
گفتم:
"من همه چیز رو بسته‌بندی کردم، نمی‌دونم توی کدوم کارتن ممکنه باشه، خبرش رو بهت می‌دم، بهت ایمیل می‌زنم"
با خودم گفتم کاش همین هم پیش من جا نمی‌موند. کاش اجازه می‌دادن حداقل خاطره خوبی رو که تلاش می‌کنم توی ذهنم نگه دارم بیشتر از این خرابش نکنن و کاش دوستی‌های چندساله ارزش بیشتری داشت.

نه امیدی در دل من، که گشاید مشکل من........... نه فروغ روی مه‌ای که فروزد محفل من

     " امید من به شما دبستانی‌هاست" امام خمینی.

سالها قبل این نوشته در صفحه اول کتاب‌هایی درسی دوره ابتدایی به چشم من می‌خورد. عکس چند کودک "دبستانی" در کنار ایشان. برق چشمان "دبستانی"‌ها و آن لبخندهای مهربان بر چهره‌ها احساس خوشایندی در من ایجاد می‌کرد.
سالها بعد، همان "دبستانی‌ها، اما اینبار در دانشگاه، وقتی می‌خواندند "یار دبستانی من، با من و همراه منی"
چنان "چوب الف" بر سرشان فرود آمد که اشک‌ و خون در چشمانشان یکی شد. فراموش نمی‌کنم چشم آن یار "دبستانی" را که کور شد و ریش‌تراشی که ربوده شد!
کوی! کوی دانشگاه!
دانشجویان قربانی کینه‌توزی و انتقام‌گیری عده‌ای شدند که بعدها وقیحانه با "اخراجی‌ها" به کوی برگشتند و باز هم با لبخندی مهربان!
خاتمی را به خاطر اینکه استعفا نداد هیچگاه نخواهم بخشید. رئیس جمهور باید از حقوق "دبستانی‌ها" دفاع می‌کرد، قسم خورده بود و اگر نمی‌توانست باید استعفا می‌داد.

پ.ن.
چکاوک

   خوابم نمی‌برد
   دلشوره دارم

آهسته پاسخ داد:
   تو را نمی‌برد
   دلشوره دارد
   و می‌پرسد
   "اتفاقی افتاده است؟"...

    هر روز که می‌گذره نسبت به دانشگاهمون ارادت بیشتری پیدا می‌کنم. امروز کاشف به عمل آمد که گوگل مسابقه "بازی‌های گوگل" رو در کل دنیا فقط در چهار دانشگاه MIT، استنفورد، هاروارد و دانشگاه ما برگزار کرده! دانشگاه‌مون از قبل که نورچشمی مایکروسافت بود و جناب بیل گیتس چندین بار اینجا تشریف آوردند و کلی هم پول خرج کردند و حالا گوگل هم داره سعی می‌کنه که از غافله عقب نمونه و ما رو جذب کنه!

دیدن فیلم La vie en rose با زیرنویس انگلیسی برای من مثل این بود که یه آلمانی فیلم "دلشدگان"  مرحوم علی حاتمی رو با زیرنویس فرانسه ببینه!