بعضی‌ها واقعاً حال به‌هم زن هستند. خدایا من رو کمتر با همچین آدم‌هایی روبرو کن. می‌دونی تحملم در این زمینه کمه، هر چی دیدن از چشم خودشون دیدن‌ها، از من گفتن...

پ.ن.
- حالم از هر چی آدم تازه به دوران رسیده‌ِ گدا صفت به هم می‌خوره! دروغ گویی و دو رویی قطعاً از مشخصه‌های همچین آدمیه.
- واقعاً‌ جزو اون چیزهایی هست که نمی‌تونم تحمل کنم و متاسفانه در حوالی این ده دو نفرشون هستند. خدا به خیر بگذرونه!
- دوست دختر بعضی‌ها یه مرد 25 ساله از آب در می‌آد!
- !I can't hide my feeling about s.one: u r so disgusting man

دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس                          که چنان زو شده‌ام بی‌سر و سامان که مپرس

کس به امید وفا ترک دل و دین مکناد                                    که چنانم من از این کرده پشیمان که مپرس

بعضی وقت‌ها حس‌هایی در تو بوجود می‌آد که نمی‌دونی دقیقا چیه. یه حس تنها نیست، ترکیبی از حس‌ها و حال‌هاست. حسادت نیست، ولی هست. دوست داشتن نیست، ولی هست. ناراحتی نیست، ولی هست. تحسین نیست،‌ ولی هست و ...

این حس‌های ترکیبی خیلی حال می‌دن!

بد جوری رو دست خوردم توی اولین برخورد! از اون کارهایی کرد که از دخترهای مارمولک بر‌می‌آد. از نگاهش متوجه شدم که می‌خواد تلافی کنه، بهش برخورده بود. مطمئن بودم که اینکار رو می‌کنه، ولی باز در لحظه آخر اطمینان کردم؛ شکلاتم رو ازم گرفت، پوست اون یکی شکلات رو داد دستم!

بعضی‌ها نشون می‌دن که خسیس هستند، اما نیستند و بعضی دیگه تا با اونها زندگی نکنی نمی‌تونی از رفتارشون بفهمی که خسیس‌اند. در این میان بعضی موقع‌ها برای بعضی آدم‌ها یک سری اتفاقاتی پشت سرهم می‌افته که طوری نشون می‌ده که گویا اون آدم‌ها خسیس‌اند و در واقع نیستند. این وسط تنها چیزی که روشنگر خواهد بود زمان است، عشق من!

یعضی وقت‌ها آدم‌ها کارهای احمقانه/بچه‌گانه‌ای انجام می‌دن. تا اینجاش خیلی بد نیست، طبیعیه. مشکل وقتی رخ می‌ده که بخوان بر انجام این کارهای احمقانه اصرار کنن و با وجود اینکه می‌دونن احمقانه‌ است به انجام دادنش ادامه بدهند. مثل بعضی از کارهای هر روز من!

ناراحت هستم. ولی نمی‌دونم از دست کی. خودم؟ آقای برند؟ توپ سفید؟ آقا چاقه؟ ...
احتمالا خودم.
اولین افطار ماه رمضان عجب ماجرایی شد. فقط قرار بود کانکشن اینترنت رو درست کنم و برگردم خونه. هنوز هم اشتهای خوردن چیزی ندارم.
اصلا به من چه. چرا اینجوری می‌شه. واقعا اگر یکبار دیگه همچین اتفاقی بیافته و بدون علت و قصد همدیگه رو ناراحت کنیم، مسلما در رابطه‌ام تجدید نظر می‌کنم.
اعصاب دو نفر آدم الکی برای چند روز به هم می‌ریزه سر هیچ و پوچ. که چی؟ آقا می‌خواد بگه می‌فهمه! خواستم نفهمی صد سال! می‌فهمی؟ خوب برای خودت بفهم، چرا جار می‌زنی؟ خدا رو شکر که هیچی نمی‌دونی! به قول یارو، خدا خر رو شناخت بهش شاخ نداد. ظرفیت و جنبه هم چیز خوبیه. آخه تو ...
نه، برای چی توی کار مردم دخالت می‌کنی؟ اصلا به تو چه! می‌خوای بگی عقل کلی؟ تیزی؟! خیلی باهوشی؟ بگن ف رفتی تا فرحزاد و اومدی؟ مرده شوره این اخلاقت.
چه‌ات شده؟ خوردی به سنگ یا جواهر؟ گیرم جواهر. به تو چه.

شاه خوبانی و منظور گدایان شده‌ای یعنی چه؟      قدر این مرتبه نشناخته‌ای یعنی چه؟

به تو چه!
گیرم که هست. گیرم که نشناخته، من نمی‌فهمم که تو چی می‌گی. یعنی تو چرا جلز و بلز می‌کنی.
بدیش می‌دونی چیه؟ اینه که خودت که به درک، اون رو هم چند روز می‌فرستی کما. و باز ...
چیه؟ چته؟ قطعا عاشق نشدی. خودت می‌دونی.
چرا؟ برای اینکه من می‌شناسمت. نشدی پسر. نشدی.
نمی‌دونم چه مرگته، ولی داری حالم رو به هم می‌زنی و می‌دونی چرا ...

ماه رمضان همیشه حس و حال خاص خودش رو برای من داشته؛ چه سال‌هایی که در خانه بودم و با صدای مادر یا خواهر برای خوردن سحری از خواب بیدار می‌شدم، چه سال‌هایی که دور از خانه بودم و با صدای ساعت برای گرفتن سحری بیدار می‌شدم و چه سالی که از خانه دورتر بودم و از بیدار شدن سحر خبری نبود.
چه سال‌هایی که همیشه دور سفره با استکانی آب داغ و خرما و نان و پنیر افطار می‌کردیم، چه سال‌هایی که قبل از افطار در صف می‌ایستادم، چه روز‌هایی که با آش دور میدان ونک افطار می‌کردم و چه سالی که تنها دور میز می‌نشستم و با عکس خودم در آینه افطار می‌کردم.
در همه این سال‌ها یک چیز همیشه همراه بود. مناجات و ربنای شجریان.

این دهان بستی دهانی باز شد     تا خورنده‌ی لقمه‌های راز شد

انتظار فیلم بهتری رو داشتم از اصغر فرهادی و همسرش. نمی‌دونم چقدر از این فیلم رو می‌شه به نام اصغر فرهادی نوشت و چقدر رو به نام همسرش. اما وقتی این فیلم رو با "رقص در غبار" مقایسه می‌کنم می‌بینم که اصغر فرهادی راهش رو کج کرده. دلچسبی کارهای اون رو نداره و  فیلمش فقط بوی فیلم‌های اصغر فرهادی رو می‌ده. امیدوارم که دیالوگی که مهران مدیری می‌گه "داشتن زن خنگ هم نعمتیه"، در سکانسی که از بالای پشت بام با زنش در پنجره حرف می‌زنه، در مورد خودش هم صادق باشه و باز فیلم‌های بهتری از اصغر فرهادی ببینیم.
تکلیف من بیننده توی این فیلم معلوم نیست، با چی طرف هستم؛‌ یک کار طنز سبک مثل برنامه‌های نود قسمتی تلویزیون، که با حضور شاخص‌ترین آدم این برنامه‌ها (مهران مدیری) در این فیلم کاملا این شبهه تقویت می‌شه، و یا با یک فیلم جدی از جنس فیلم‌های قبلی اصغر فرهادی،‌ که در همه جای فیلم رد پاش دیده می‌شه.
استفاده از طنز سبک، مثل صحنه وزن کردن گوسفند،  تیکه "جای مادر شما هم خالیه" در صحنه‌ای که مثلا فیلم‌نامه نویس شق‌القمر می‌کنن و رو می‌کنن که همسایه‌ها به جای آنتالیا دارن می‌رن شمال، و باز هم به خیال خودشون با چه ظرافتی یکی دیگه از عادات بد ما ایرانی‌ها رو گوشزد می‌کنن، و یا اشتباه کردن "دیش" و "جیش" و ... فیلم رو از دسته دوم جدا می‌کنه و نشون می‌ده که باید اصغر فرهادی رو هم در راهی که پیمان قاسم‌خانی با اون هوش فوق‌العاده‌اش در نویسندگی طی کرده  ببینیم.
جمع بندی من از این فیلم این بود که اگر نگم فیلم‌نامه نویس کم گذاشته بود، می‌تونم اینو بگم که آقای نویسنده بیش‌تر از کار‌های قبلی نگاهش به پول بوده ولی دوست نداشته که توی رزومه کاری خودش همچین فیلمی بیاد؛ و خوب اولین فیلم همسرش می‌تونه محل خوبی باشه برای مزه مزه کردن فیلم پول‌ساز با چاشنی سبک اصغر فرهادی.
منتظر فیلم بعدی اصغر فرهادی هستم!

Try doing something good for someone TODAY

یه بسته بستنی چوبی از این میوه‌ای‌ها گرفته‌ام انداخته‌ام توی یخچال؛ هر از چندی یکی از بسته‌های سفید رو باز می‌کنم و از کشف رنگ و طعمش کلی لذت می‌برم. امروز برای اولین بار نارنجی بود با طعم پرتقال. عین آلاسکا‌هایی که وقتی بچه‌تر بودم می‌خوردم. همیشه‌ هم مامان دعوام می‌کرد.

همین الان داشتم سخنرانی هیلاری کلینتون رو برای اعلام حمایت از باراک اوباما در جمع دمکرات‌ها نگاه می‌کردم. چقدر این آمریکایی‌ها با ما متفاوتند. شعارهای انتخاباتی، نگاهی که به انتخابات دارند و شعور انتخاباتی‌شون زمین تا آسمون با ما فرق داره.
اینکه هیلاری بعد از اون همه مبارزه با اوباما، الان به عنوان یک دمکرات چنین حمایت جانانه‌ای از باراک می‌کنه در ایران غیر ممکن هست که ببینید؛ چه در میان راستی‌ها و چه در میان چپی‌ها. نمونه اون هم حضور همزمان اون همه کاندیدای "اصولگرا" و "اصلاح‌طلب" در انتخابات قبل و همچنین ساز مخالف جناب شیخ کروبی در انتخابات سال بعد است.
مثالی که هیلاری برای اهمیت انتخاب باراک اوباما زد بسیار جالب بود. اینکه الان من به عنوان یک زن، سناتور نیویورک و نامزد ریاست جمهوری شدم، و حتی قبل‌تر از اون،‌ اینکه الان زنان رای می‌دهند نتیجه انتخاب صحیح مردم آمریکا در سال 1920است. سالی که مادر هیلاری متولد شد و الان نتیجه‌اش این شده که بعد از هشتاد و هشت سال دختر هیلاری الان می‌تونه بیاد و رای بده و امیدوار باشه که رئیس جمهور آمریکا بشه. " به بچه‌هاتون، نوه‌ها تون و نتیجه‌هاتون فکر کنید و ببینید که چقدر این انتخاب شما می‌تونه زندگی اون‌ها رو تغییر بده". باراک اوباما "باید" رئیس جمهور بشه.

بعضی وقت‌ها آدم کارهایی انجام می‌ده که بعداّ کلی بابت اون اذیت می‌شه. نه اینکه کسی اذیت بخواد بکنه، خود آدم خودش رو اذیت می‌کنه. کمتر پیش می‌آد که از آشنایی مستقیم با کسی اکراه داشته باشم. یعنی عموما من همونطور که برای همه هستم در دسترس همه هم هستم و اونطور که برای کس خاصی هستم فقط برای شخص اوست که اینگونه‌ام. تعداد آدم‌هایی که مقداری که از "من" که می‌شناسند بیشتر از بقیه است خیلی زیاد نیست. که البته این به خاطر شرایط خاصی هست که برای شناختن بیش از مقدار عادی لازم داریم که "من"، باز هم به دلایل خاص خودم، به ندرت چنین شرایط خاصی رو تا به حال انتخاب کرده و یا بسط داده‌ام.
حال تصور کنید که در دایره روابط در دنیای اینترنت که نوشته‌ها؛ بالاخص نوشته‌های من، به دلیل کامل نبودن نوشته و عدم توانایی من در نگارش آنچه می‌اندیشم و حتی به دلیل ناتوانی ذاتی نگارش در بیان احساسات و افکار و عقاید و عواطف، چقدر ممکن است موجب بروز سوءتفاهم گردد.
در این میان، گاهی افرادی هستند که به دلایلی نامعلوم برای بقیه، و حتی گاهی نامعلوم برای خود شخص، از درجه اهمیت بالایی برخوردارند و نوشته‌های ایشان هم گاهی حتی شاید بدون اینکه مخاطب آن نوشته‌ها "من" باشم چنان ذهن را مشغول می‌کند که تنها اثرش اعصابی خرد و اخم‌هایی در هم رفته در انتهای شب است. کلاف سر در گمی که هیچ سری از آن در دست شما نیست و فقط با گره‌هایی مواجه‌اید که حتی با دندان هم باز نمی‌شود و دندان شما را توان بریدن آن گره‌ها هم نیست.

پ.ن.
به هم ریخته بود؟ می‌دانم. اثر دوم همین بوده گویا!

وقتی ازش خواستیم "گل سنگم" رو بخونه فکر نمی‌کردم که اینقدر من رو ببره با خودش این آهنگ. رفتم با تمام حسم، یه لحظه اشکم رو توی چشمام حس کردم. چشم‌هامو که باز کردم دیدم نگاهش رو دزدید. زل زده بود توی صورت من. بعد توی راه ازم پرسید: "اگه ازت بپرسن توی ایران بیشتر از همه دلت برای کی تنگ شده، کی رو می‌گی؟"

عادت دارم که نوشته‌های خودم رو هم از توی گوگل ریدر بخونم؛ وقتی امروز داشتم نوشته قبلی خودم رو می‌خوندم، حالم بد شد! با خودم گفتم اه اه، چقدر این پسره غر غر می‌کنه؛ عین این بچه‌ها. اومده اینجا می‌گه من اینو می‌خوام، اونو نمی‌خوام، دلم می‌خواد، دلم می‌خواد! آدم رو یاد بچه‌های پنج ساله می‌اندازه این یارو!