آفتاب هنوز در نیومده بود. مثل هر روز صبح رفت زیر دوش آب گرم؛ بدن خیسش اونجا بود ولی خودش نه. وقتی با حوله شروع کرد سرش رو خشک کردن تازه متوجه شد که اصلا حواسش نبوده مثل هر روز صورتش رو اصلاح کنه، نگاهی انداخت به تیغ که گوشه لبه وان منتظر نشسته بود،‌ حیران نگاهش می‌کرد ...
مثل هر روز پشت میز روبروی مانیتورش نشسته بود و زل زده بود به اون تصویر پس‌زمینه آبی آسمانی؛ باز هم بدنش اونجا بود ولی خودش... . برگ سرخ توی مونیتور تا حالا اینقدر خودش رو جلوی چشمای اون ندیده بود ...
مثل هر روز عصر رفت به سمت خونه؛ هوا سردتر از اونی بود که بخواد مثل این چند وقت قدم‌زنان تا خونه بره. پشت دیوارهای شیشه‌ای ساختمان روبروی ایستگاه اتوبوس نشست تا ساعت هفت و چهل و سه دقیقه بشه و اتوبوس بعدی بیاد. بدنش اونجا بود ولی... وقتی به خودش اومد نگاهی به ساعت روی مچش کرد و یه آه کوچولو کشید؛ باید نیم ساعت دیگه بشینم؛ حتی اتوبوس رو هم ندیده بود.

پ.ن.
- در کنارم اما "آرام" نبود، نمی‌دانم چرا
- وینا: سازی هندی اندکی شبیه به عود و تار
- دوست عزیزی در پیغامی پر از محبت یادآوری کرده که امروز روز تولد یک‌سالگی وبلاگ من است. ممنون از توجه ویژه‌ات. تولد وبلاگم مبارک!

ماه زیر چشمی به رنگین کمان زیبایی که ذره‌های رقصان آب زیر نور‌های مصنوعی درست کرده بودند نگاه‌ می‌کرد و با خنده چیزی با آبشار پچ پچ می‌کرد؛ صدای آبشار اما آرام و پیوسته می‌آمد که بروید و برقصید ای قطره‌های کوچک زیبای من، رها رها رها ... چه روز و چه شب. حتی اگر ماه بر شما بخندد...

 خلاصه عزیز من، نگو... شاید با این‌کار کل شبش رو خراب کنی...

پ.ن.
نکن عزیز من،‌ نکن... اینقدر زود قضاوت نکن؛ دیدی منظورش یه چیز دیگه بود!
حالا هی بگو من اله،‌ من بلِه...

یکی از قشنگترین روزهای پاییزم رو گذروندم. آفتابی که دیگه گرماش توان سوزاندن نداره و درختانی که برگ‌هاشون رقصان رنگ آتش رو به خاک هدیه می‌کنند. صدای گاه‌گاه مرغابی‌های مهاجر که از بالای سر دسته دسته عزم جنوب دارند، سکوت رویایی دریاچه از پشت نی‌های بلند، لبخند‌ زببای مرد دوچرخه‌سوار در میان خش خش برگ‌های روی جاده، و نسیم خنکی که هر از چندی با عطر دل‌انگیزی از طرّه موهاش نفسی تازه در وجودت می‌دمه‌، همه و همه آرامش یک روز پاییزی رو به نهایت ‌می‌رسونن.

- برگ درختان سبز در نظر هوشیار ...
- فکر کنم معلومه که عکس‌ها رو خودم انداختم!

بعضی وقت‌ها آدم‌هایی وارد زندگیت می‌شن که هر کاری بکنی نمی‌تونی اثری که روی ادامه زندگیت می‌ذارن رو نادیده بگیری. یه دوست، یه همخونه، یه استاد و یا دانشجو می‌تونه تاثیری روی زندگیت بذاره که مسیرت رو کلی عوض کنه. این تاثیرگذاری رو بعضی‌هاشون اونقدر آرام و با طمئنینه انجام می‌دن که خودت هم متوجه نمی‌شی کی و چطور رفتارت تغییر کرده.

رفتن به کتابفروشی Chapters و نشستن و خوندن کتاب‌های دوست‌داشتنی در اون فضای آرام در کنار دوستی که وقتی نگاهش می‌کنم بدون اراده غرق تماشای اون به دیده تحسین می‌شم، اونقدر لذت‌بخش هست که به خاطرش کلی از کارهام رو عقب بندازم و یا کلاً لغو کنم.

دیشب خواب احمد شاملو و ابراهیم گلستان رو دیدم. هر دوشون اومده بودن خونه من! باهم دیگه کلی گفتیم و شنیدیم. حرف‌های خوبی می‌زدیم، جزئیاتش یادم نمی‌آد. فقط همین قدر یادمه که لحظه‌های لذت بخشی بود.
عوضش خواب چند شب پیش که شجریان اومده بود خونه‌ام رو کامل یادمه. یه گوشه دنج می‌خواست که بشینه چندتا آهنگ رو تکمیل کنه. نمی‌دونم چرا خونه من اومده بود ولی تمام تلاشم رو کردم که گوشه دنجی که می‌خواد رو به هم نزنم. وقتی می‌نشست و زیر لب زمزمه می‌کرد، من ساکتِ ساکت می‌نشستم یه گوشه و فقط نگاهش می‌کردم. تمام حواسم بهش بود که نکنه چیزی لازم داشته باشه، ‌یا چیزی کم و کسر باشه که آرامشش رو به هم بریزه. چند روز خونه من بود. خونه‌ام پنت‌هوس یه برج بلند بود که منظره‌‌اش به سمت یه دشت سرسبز خیلی قشنگ بود،‌ با چندتا کوه بلند در دوردست و ابرهایی که رنگ آسمون رو رنگ خاکستری ارغوانی در آورده بودند. در خلوتی می‌نشست و تمرین می‌کرد، می‌خوند،‌ زمزمه می‌کرد، غرق کار می‌شد و من غرق تماشا...
خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است...
وای که چقدر خوش گذشت اون چند روزی که خونه من مهمون بود.

فردا عید فطر است.
امسال خیلی زود گذشت، زودتر از هر سال. نرفته دلم برایش تنگ شده، و البته خوشحالم که برنامه زندگی‌ام به حالت عادی برمی‌گردد. فردا نهار می‌خورم!

---

دیروز از اینکه با همه‌شان روراست حرف زدم و نظرم رو صاف و پوست کنده گذاشتم در جلوی چشمانشان، خوشحال بودم. امروز اما از اینکه چرا این‌کار را کردم اندکی پشیمان بودم. رفتار من عوض می‌شود!
برمی‌گردیم سر جای اول؛ با هر کسی مثل خودش رفتار کن!

خدایا خودت شاهدی، خودت می‌دونی، بهتر از هر کسی، می‌دونی که چرا اینطور رفتار می‌کنم...
شاید می‌تونستم اینجوری باشم، آدم‌ها رو وسیله‌ای ببینم که به من سواری می‌دن، هر کدومشون یه بخشی از مسیر رو، و وقتی که اون بخش تموم شد بهشون بگم دیگه لازمت ندارم، خدافظ...
آدم‌ها برام مهم‌اند، تک تک شون. قراره مسیر رو باهم بریم، باهم، یا هردومون سواره‌، یا هر دو پیاده. و اگر قراره روزی از هم جدا شیم به خاطر این باشه که مسیرمون یکی نیست، که هر دومون بدونیم نمی‌تونیم مسیر مشترک رو ادامه بدیم. که بهترین تصمیم هر دومون باشه.
دلم می‌گیره وقتی می‌بینم دورو بری‌هام اینجوری به هم نگاه می‌کنن. همیشه فکر می‌کردم دروغ نگفتن کافیه، اما الان می‌بینم ناقص گفتن حقیقت اگر از دروغ بدتر نباشه بهتر نیست. با گفتن بخشی از حقایق و پنهان کردن بقیه اون، قضاوت دیگران تحت تاثیر قرار می‌گیره. دلم می‌گیره وقتی می‌بینم دوستم فقط با دونستن بخشی از حقیقت داره این کارها رو برای دور و بری‌ها انجام می‌ده.
نکن عزیز من، نکن...

بعضی‌وقت‌ها آدم‌ها چنان در مشکلات خودشون می‌دمند که مثل بادکنک بزرگ و بزرگ می‌شه و به جایی می‌رسه که همه دور و برشون رو می‌گیره، دیگه هیچی نمی‌بینند جز این مشکل باد شدهِ بزرگ. و بعد فکر می‌کنن که دیگه هیچ کاری نمی‌شه کرد، دنیا دیگه به آخر رسیده. غافل از اینکه فقط با بادکنکی روبرو هستند که با نوک سوزنی خواهد ترکید. می‌ترسند از ابنکه این سوزن رو بزنند. یه نفر باید این کار رو بکنه براشون.

خانوم جان،‌ حالا اگه از یکی خوشتون نمی‌آد اینقدر پشت سرش پیش همه بد و بیراه نگین و طرف رو ضایع نکنید. شما که خبر ندارید؛ ممکنه تا چند ماه دیگه با همون آقا ازدواج کنید، دو روز دیگه آبروی خودتون می‌ره.
از ما گفتن...

من بی‌ می ناب زیستن نتوانم        بی باده کشید زیستن نتوانم
من بنده آن دمم که ساقی گوید     یک جام دگر بگیر و من نتوانم

دیدید بعضی‌ها توی یه گوشه ذهن آدم یه جوری جا خوش کردن که هر کاری می‌کنی نمی‌تونی بیرونشون کنی؟ از در می‌اندازی بیرون؛ از پنجره میآن، از پنجره می‌اندازی از دود کش می‌آن. خلاصه هر بار یه سوراخی پیدا می‌شه که از اون دوان دوان بیان برن سر جاشون و با یه پوزخند بشینن و هِرهِر تو دلشون به ریشت بخندن! یکی‌شون رو من دارم، ولی می‌خوام اینبار همچین شوتش کنم که کلا از مدار زمین خارج بشه، بلکَم دیگه نیامد!