آخ چه حالی می ده بعد از دو سال و اندی یه باره هوس ذرت مکزیکی دم پاساژ ایرانیان (یا شاید هم پارک جمشیدیه) رو بکنی و از شانست توی خونه کنسرو ذرت هم باشه. گرمش که کردی، یه کمی قارچ تفت داده و مایونز و آویشن و فلفل سیاه رو که قاطی کنی باهاش، دیگه وقت زدن آبلیمو و کره است. بعدش هم اوووووم ... حالش رو ببر؛ اونم اینجا، تو بلاد کفر!

پ.ن.

موسیقی هم دوتار خراسانی باشه، وای! چه شود!

کارمون شده شام خوردن با هم. هر شب و هر شب. امشب قیمه من، دیشب قورمه اون. شب قبلش کباب تابه ای و شله زرد من، شب قبلش ترش زرشک پلوی اون. چند شب قبل ترش هم تخم مرغ! و سوپ و سوپ و سوپ. حکایتی شده این زندگی ما.

پ.ن.

بالاخره این هم خونه ای ما آشپزی یاد گرفت!

نمی دانم چرا ادامه می دم. راهی نیست. هر چه هست خط سیر نگاه است و بس.

باید فکرش رو اون سه روز تعطیلی که عادت کردی تازه چهار صبح بخوابی و چهار عصر بیدار بشی می کردی که بالاخره شبی هم هست که فرداش باید هشت صبح بری دانشگاه. آره جونم. جیک جیک مستونت بود فکر زمستونت نبود؟ ...

پ.ن.

فقط اسم جایزه اش خوبه! وگرنه پول جایزه شون حتی اینقدر نبود که لپ تاپ تازه بخرم! فعلا با همین امورات می گذرونیم.

کنار دستم نشوندمش و با هم داربم می نویسم. پاهاش رو دراز کرده و سرش رو چرخونده طرف صفحه لپ تاپم. صداش در نمیاد؛ ولی معلومه که کلی حرف داره برای گفتن. از برقی که روی تارهاش افتاده معلومه. ولی خوب، نصفه شب هم گذشته و این هم خونه ای ها خوابیدن. نمیشه که الان بلند بلند حرف زد. باشه فردا با هم بلند بلند حرف می زنیم. آفرین سه تار خوبم.

انگار نگرانی ها از فاصله ده هزار کیلومتری چند ده هزار برابر می شه. کافیه یه بار که گوشی تلفنت رو جا گذاشته باشی بهت زنگ بزنن و تو چند بار جواب ندی...

دلم هُری ریخت وقتی دیدم که اینهمه از خونه بهم زنگ زدن. اولین چیزی که گفتم: سلام چیه؟ چی شده؟... و چیزی که شنیدم: ... جان تویی؟ هق هق گریه.

پ.ن.

نذارید آقا! نذارید! جان من گوشی رو جا نذارید؛ مخصوصا اگر تازه از سفر برگشته اید!